Todas as actividades da vida teñen unha vision e un facer profesional e outro máis afeccionado. Seguro que se se paran a pensar un pouco descubirán que teñen amigos que lle pegan ben á carpintería ou á construcción, pero aos que nunca lles confiarían a reforma da súa casa. Isto, necesariamete vai relacionado cos custes. Ao noso amigo poderiamos pagarlle cunha boa cea pero un profesional só atende a un orzamento e a unha factura pagada. Sen embargo, xurde un problema diferente cando falamos de actividades que se desenvolven no eido cultural e do ocio. Nestes casos, caemos no erro frecuentemente de pensar que non hai profesionais da cultura e que a industria cultural é unha industria menor que non precisa ser pagada. Esta é a filosofía que se esconde detrás da piratería e da falta de profesionais nestas actividades de ocio. Voulles poñer un exemplo que tentará explicar a importancia da profesionalización do sector. Neste verán, nas festas da Peregrina, celebrouse unha magnífica Batalla de Flores. Xa hai varios anos que acontece, pero este ano foi no que eu o notei máis. Unha boa parte dos participantes no espectáculo non eran persoas con boa vontade que, dun xeito altruísta, tentaban que todos o pasaramos ben. Nesta ocasión eran profesionais do espectáculo, cun guión ben marcado e con miles de piruleta visuais que fixeron que gozáramos dunha tarde de agosto ben animada. Descoñezo o orzamento da Batalla, pero necesariamente tivo que ser máis alto que noutros anos. Pero ao meu parecer, pagou a pena. E digo isto pensando en dúas cousas: o resultado final e na responsabilidade das insitutucións de reactivar a economía na maior parte dos sectores posibles. Isto é só un exemplo do que xa ocorre, pouco a pouco, nas industrias culturais. Por exemplo, unha das maiores industrias da comarca de Noia é a súa orquesta, a París, que factura ao redor de dous millóns de euros cada verán. Estas grandes orquestas, como a citada París de Noia ou a Panorama, lles custan a cada comisión de festas entre os 12.000 e os 24.000 euros por sesión, pero garanten un público numeroso e fiel. Hai poucos días a Fundación Caixa Galicia publicou un traballo de varios autores sobre as indutrias culturais en Galicia. Neste interesante traballo fálase do ocio, da música, do teatro, do audioviual e da literatura entre outros. Faise unha fotografía da situación actual, acompañada dunha interesante reflexión sobre as conductas dos cidadáns cara o consumo cultural e, sobre todo, a actitude dos empresarios e profesionais cara o seu traballo. Cada vez teñen menos cabida os malos profesionais, que pretenden que as institucións –chámese Xunta, concello ou Goberno Central- financien a súa obra polo mero feito de ser unha creación. Eu considero que a política de subvencións é un arma de dobre filo. É necesario que as institucións aposten por proxectos de interese para a condición humana aínda que nun primeiro momento non teña unha repercusión económica clara. Sen embargo, tamén coido que que non todo é de interese para a condición humana. Polo meu traballo teño que valorar moitos proxectos ao longo do ano e asegúrolles que moitas cousas das presentadas non merecen ningún tipo de axuda pública. Desculpen se son moi radical no tema, pero hai que diferenciar a tomadura de pelo dos proxectos profesionais.