Opesimista di que o único bo que aporta a vellez é o desconto no transporte público. O resto, miseria: perda de facultades, de memoria especialmente, de ilusión, achaques na saúde... Unha pena. Sen embargo, estudos neurolóxicos recentes non pensan o mesmo. Si resulta evidente que a partires dos trinta anos xa a nosa memoria comeza o seu descenso, que despois dos cincuenta o físico entra nun proceso de desgaste e que entrados nos sesenta incluso a nosa función executiva decrece. Pero coa vellez gánanse aspectos que non nos deberían desanimar. A bioquímica cerebral non é idéntica a unhas idades ca a outras. Así como na mocidade impera a radicalismo, porque a bioquímica do mozo non lle permite tomar distancia fronte aos feitos, de aí a insatisfacción como marca do anos de xuventude, durante a vellez a bioquímica proporciona estabilidade emocional. Conséguese unha maior temperanza diante da adversidade. Coa madurez vaise adquirindo unha visión máis positiva da vida, hai máis posibilidade de gozar do bo e relativizar o malo. Avanzar na madurez debería ir acompañado de maior temperanza, sentido do humor, flexibilidade, capacidade para contentarse co que está ao alcance, facilidade para ver o bo onde só puidera parecernos que todo era malo. Por iso a variación nos obxectivos dunha idade e outra. Mentres un se sente novo, corre detrás do éxito. Do subidón. Da euforia e da paixón que pode facer esbourar todo nun momento. Entre os mozos franceses está moi de moda a expresión j’ai éclaté , eu me estalo, rebento, escacho na entrega emocional do grupo, me deixo levar pola comuñón de participar nun momento de explosión, de disolución case, religándome a un grupo que participa de idéntica eclosión. A xuventude corre detrás do momento, dos subidóns do éxito visible, palpable e que cega. O éxito. O pracer intenso. O goce inenarrable forman parte da esencia xuvenil. Chegada a madurez, a tensión vai detrás non tanto do éxito canto dunha felicidade razoable, relativa, soportable. A estabilidade pesa máis que a excitación momentánea, nin o esperado é dunha potencia que cega nin o fracaso merece a desesperanza nin o abandono ao absurdo. Os anos ensinan a saber valorar pequenas cousas, detalles, regalos cotiás que pasarían desapercibidos se non fose pola aprendizaxe que nos foi exercitando a contentarnos no pouco, no diario. Satisfaccións íntimas que noutra época nin nos decatariamos delas, ou nos producirían riso, agora son fundamento do benestar. Un paseo, unha posta de sol, a auga envolvéndote mentres nadas, unha sombra que aparece no momento no que máis te abrasabas, a chamada dun amigo do que había anos te distanciaras, a posibilidade de visitar aos teu pais aínda máis vellos, a caída do serán, unha caricia tenra, inesperada, a felicitación sincera dun colega, as primeiras chuvias... Os detalles do día a día son a dieta do benestar, do goce máis elevado. Na madurez un confórmase con pouco, todo lle sabe ben , non se esaxeran nin se converten en absolutos o fracasos, xa se sabe que todo pode ser peor. Pero para gozar destes praceres de cada día, nada como manterse aleutos e con ganas de aprender. Cada actividade que se aprende, sexa a idade que sexa, establece novas conexións neuronais, de maneira que permanecer en disposición de aprender situaranos sempre na posibilidade de seguir aproveitando as vantaxes da vellez. O discreto pracer de gozar das cousas de cada día non está ao alcance de todos, nin tan sequera de todos os maduros e vellos, pero non convén esquecer que a predisposición maior aparece a esa idade para todos. Poida que sexa esta unha visión de consolo para os que van perdendo vitalidade e facultades. Non me estrañaría. Xa se sabe que o cerebro míntenos con moita frecuencia e inventa que da gusto, pero tamén é certo que ese mesmo cerebro é un experto en nos dicir o que necesitamos para subsistir. E parece claro: ante a vellez, o pracer das cousas de cada día. E para poder gozalas: non deixar de aprender, calquera nova actividade que incorporemos ha ser de beneficio para non deixarnos caer no desplome do tempo.