Primeira: ¿Canto lle hai que pagar a un banqueiro ou a un alto executivo para que se sina ben pagado? Segunda: ¿Canto ten que cobrar un político para que non teña a tentación de roubar? Terceira: ¿Canto terán que se endebedar os equipos de fútbol antes de que esboure a burbulla na que están metidos? Eu non coñezo de nada a traxectoria profesional do sr. Hayward, Tony igual ca Blair, pero chegando a onde chegou, conselleiro delegado de BP, supoño que contará cunha intelixencia elevada, unha preparación esmerada e unha experiencia sen mácula. Que se lle afundise unha plataforma coas consecuencias que todos coñecemos non é algo que lle poda pasar a calquera, porque evidentemente non chega calquera a conselleiro delegado de BP, pero é comprensible que lle pasase, as desgracias xa se sabe que aparecen aínda que non se busquen, e non imos agora cebarnos no mal alleo. Pasoulle. El era – é, de momento- o alto executivo da empresa e tivo que lidiar con tan grave problema. Que o resolvese mellor ou peor tampouco é asunto no que conveña meter demasiado o dedo na ferida. Calquera sabe cómo se solucionaría se en vez de estar o sr. Haywar, Tony, estivese outro, poida que aínda estuvese agora sen pechar o verquido, calquer sabe, co que seguirían correndo ríos de petróleo polo resto dos séculos no Golfo de México. Sexamos considerados, admitamos que ás veces o azar xoga malas pasadas, que non todo é imprevisión nin mala xestión. Situados nesta posición tan pouco crítica e belixerante, ¿que debería facer o sr. Hayward, Tony, despois de catástrofe tal? Como todos sabemos, pola altísima responsabilidade que o sr. Hayward ocupaba – e ocupa, de momento- en BP, tiña un salario fóra dos humildes cálculos que vostedes amables lectores e máis eu podemos facer. Por iso non me deterei en repetir cifras que, chegados a tal número de díxitos, se escapan da nosa doméstica economía. A razón de tan extraordinarias remuneracións - entre outras, a de lograr que noutras épocas o que agora son perdas fosen ganancias para os miles de accionistas- está na altísima responsabilidade que ten que soportar un cargo así, por exemplo que unha perforadora se lle funda e cause 11 mortes e un desastre ecolóxico de incalculables prexuízos. ¿Que debería pasar co sr. Hayward chegados a este punto? Parece lóxico: irse para a casa con todo o que leva ganado durante os anos de servizo á empresa e dedicarse ó que máis lle guste, ben comezar a traballar de novo (relacións non lle han faltar) ou dedicarse á familia e ós praces da navegación (como parece que nalgún medio admitiu desexar o sr. Haywar, Tony). Pois non. O sr. Hayward, Tony, dise que deixará o seu cargo para primeiros de outono, pero... cunha indemnización de un millón de euros e 715.000 euros anuais de pensión. E a posibilidade de seguir traballando na TNK-BP de Rusia, onde, supoño, non regalará os seus altos coñecementos adquiridos durante todos estes anos. A ver: esquezamos os iates de medio millóns de euros, esquezamos a indemnización, a pensión á que terá dereito, as participacións na empresa, esquezamos todo e pensemos só na pregunta primeira: ¿cando estaría realmente ben pagado o sr. Hayward, Tony? Non ten malicia a pregunta, é que realmente non sei onde está o límite. ¿Non hai mecanismos que limiten ganancias tan pornográficas? ¿Non debe habelos? Así nos vai. Coa segunda pegunta xa non me estendo. O razoamento é sencillo: ¿Deixa un alcalde de estar tentado pola corrupción se cobra a partires de 60.000, 70.000 ou 100.000 euros ó ano? ¿Que argumento é ese de que hai que pagar moi ben ós políticos para que non exista unha administración corrupta? ¿Son, seguindo o razoamento, máis corruptos os funcionarios que cobran mil euros ó mes? ¿Non será que o problema da responsabilidade e o da corrupción, superado un nivel de remuneración aceptable, non se resolve por máis que se incremente o salario? ¿É máis eficaz, máis responsable e cabal a actividade profesional do sr. Hayward por permitirse un iate de medio millóns de euros? ¿Sería menos dados á corrupción os políticos se subisen escandalosamente os seus salarios? Por último: ¿Agardaremos a que toda esa contabilidade artificial, esas débedas á facenda que a ninguén se lle consinten, en fin, que a burbulla do fútbol esboure igual que o fixo a do ladrillo, para logo dicir que xa todos o viamos vir? Tres preguntas que poden parecer desconectadas, pero que están atravesadas por un fío fino e poderoso común: a responsabilidade, o entretemento social e a diminución da corrupción non se conseguen gastando cantidades desproporcionadas de cartos nin creando diferenzas ofensivas para a maioría dos cidadáns.