Estes días asistín a unha reunión de xornalistas de toda España. Escoitei falar de novas tecnoloxías, de crise, de novos xeitos de facer as cousas, pero sobre todo, escoitei unha queixa xeralizada sobre o futuro que nos espera. Boa parte dos participantes propoñíannos reflexionar sobre os mozos e mozas que estamos formando para o futuro, facendo unha especial mención á apatía e á falta de ilusión que teñen as novas xeracións. Nun momento dado, unha estudante que alí estaba dixo que os novos xornalistas estaban por chegar e se agora estamos na situación actual é polos profesionais que levan traballando xa anos. Recrimináballe esta rapaza a todos os que se queixaban, que a responsabilidade da profesión aínda non é dos que non se incorporaron aínda á profesión, senón dos que xa levan anos. Os dous teñen algo de razón. É verdade que a xuventude entende o mundo dun xeito diferente a como se entendía hai anos. Coido que é intrínseco á mocidade asumir novos retos e facer cambios nos modelos actuais. Así foi toda a vida e sen dúbida é un dos motores de evolución. Pero tamén penso que ás veces as novas xeracións non interpretan ben o momento histórico no que estamos. Refírome á pouca preocupación pola formación de calidade, á fascinación pola tecnoloxía e unha serie de elementos que veremos, co paso do tempo, como resultan. O que si teño claro é que non podemos responsabilizar aos máis novos da situación actual. Debemos reflexionar sobre o papel dos pais e dos profesores deses mozos e mozas. Do mesmo xeito que onte se lle recriminaba aos xornalistas máis veteranos esta actitude, tamén é importante valorar a atención que os adultos exercen sobre os máis novos, especialmente sobre os que están nas idades críticas da formación, como é a adolescencia. Neste sentido resultoume especialmente interesante a intervención dun dos xornalistas máis emblemáticos de España. Josep Martí Gómez, un dos analistas e informadores en activo máis interesantes, falou da importancia do traballo ben feito e dos erros producidos polos que agora critican ás novas xeracións. Contou a anécdota ocurrida hai anos, nunha das visitas do Papa á España nos anos oitenta. Resulta que na visita do Pontífice ao Monsteiro de Monterrat, en Barcelona, o Abad recibiu unha caixa perfectamente empaquetada onde se lle indicaba que era un agasallo papal. Depois de abrila observaron que era unha casulla preciosa acompañada dun sobre. Seica a dúbida e o medo atacou a todos o monxes porque non sabían que cousa viña no sobre, esperando unha recomendación, unha crítica ou Deu sabe que cousa. Abriron o sobre e o documento era ben claro: “Por favor, lavar en seco”. Martí Gómez referiuse así ao mito da diplomacia vaticana, historicamente considerada como a mellor do mundo e feita por grandes profesionais, cando a realidade dicía o contrario. O xornalista rematou a súa anécdota indicando que se a vaticana é a mellor diplomacia do mundo, podemos imaxinar como é a do resto do mundo. Sen dúbida, unha boa metáfora da consideración do “bo facer” de todo unha xeración.