Ao sentirse inspirada, Neves Álvarez Méndez, de 54 anos de idade, senta na cafetería do xeriátrico A Veiga da Pobra de San Xiao (Láncara), pídese un café e comeza a escribir as súas "cartas", nas que plasma con visión crítica a súa percepción do mundo. Hai tres meses que esta residente na Veiga deu o salto a internet como colaboradora do blogue A miña Vida en Xeriatría, onde colga os seus artigos.

O fisioterapeuta do centro e director dun posgrao de especialización en xeriatría, José Luís Valiño Castedo, creou este blogue o 19 de febreiro de 2008 coa intención de romper "" coa imaxe negativa que en ocasións se ofrece das residencias de maiores. A través deste medio pretende trasladar "a realidade destes centros", dando conta do día a día nun xeriátrico, do traballo dos profesionais que alí exercen ou das actividades que se realizan.

Recentemente, Neves Álvarez comentoulle a súa afección por escribir e pronto se converteu na súa colaboradora. "Escribo o que me parece inxusto e denuncio o que a min me move", explica a muller, quen colgou, entre outras, unha crítica sobre a raíña de Xordania que xerou comentarios animándoa a seguir denunciando situacións que cre inxustas. Algunhas das súas cartas foron publicadas no diario El Progreso, onde a muller se informa da actualidade para logo analizala coa súa pluma. "O día que non o leo é coma se faltáseme algo por facer", afirma.

Natural da Fonsagrada, Neves Álvarez residiu en Lugo ata hai pouco máis dun ano cando, por mor dunha caída na súa casa, tivo que ser ingresada no hospital Xeral e logo remitida ao xeriátrico A Veiga, onde recibiu os coidados do fisioterapeuta e experimentou unha veloz recuperación. "Vin totalmente paralítica, en cadeira de rodas, e aos dous meses xa podía andar", recorda a blogueira, quen agora colabora na rehabilitación doutros internos, aos que tamén ameniza os días con proxeccións da súa colección de Félix Rodríguez de la Fuente.

Ao longo de vida, Neves Álvarez foi celadora do hospital Xeral, recepcionista do fogar do xubilado da Milagrosa, ordenanza nun centro da Xunta en Monforte e telefonista no campus de Lugo. Agora está inmersa na aprendizaxe das reviravoltas da informática e de internet, para poder enviar correos á súa filla e "pasar a limpo" as cartas que escribe e a cuxo perfeccionamento dedica "tres ou catro días".

Na súa introdución no mundo da informática axúdalle o gerontólogo portugués César Simoes, quen pronto se incorporará ao blogue para ofrecer unha visión máis internacional. "Non queremos que A miña Vida en Xeriatría acabe connosco tres. Gustaríanos que outras persoas, como coidadores que están nos seus domicilios, poidan escribir o seu día a día ou as súas inquietudes", asegura Valiño.

Desde Camilla Parker á vida local lucense
Coa súa aguda pluma, non exenta de humor negro, Neves Álvarez aborda temas da vida local lucense —coches a excesiva velocidade pola Avenida dás Fontiñas ou presenza de ratas "como burricáns casteláns"—, pero tamén outros de ámbito internacional. Da súa particular visión non se libra nin Camilla Parker, esposa do príncipe Carlos de Inglaterra. "Non a podo ver", sentenza.

A súa afección naceu en 2003 ao contemplar "con horror" que o Concello de Lugo pintara "de verde e coloreado" a escalinata que vai da Avenida dás Fontiñas á Rúa Primavera. Movida polo espanto que lle causou tal visión escribiu de vez unha carta que define como "a mellor que fixen".

Neves Álvarez proponse continuar colaborando no blogue sen descartar reunir os seus artigos nun libro, pero cos pés na terra. "Gustaríame, pero non aspiro a tanto. Non te debes marcar metas que non poidas conseguir, porque morres de desenganos", di.

Dezaoito son as cartas que escribiu ata o momento, algunhas das cales xa se poden ler no blogue.